Ananın peşmanlığı

Müəllif: NoName
Şərhlər:
Baxılıb: 2787
Paylaş:
Səs ver:
(səs: 3)
Ana bütün günü dəcəl oğlundan şikayətlənərdi: " Bu uşaq deyil, bəladı. Nə günah sahibiyəm, belə uşaq doğmuşam". Təzəcə sözünü bitirmişdi ki, səs- küy eşitdi. «Allah bilir nə hoqqa çıxartdı yenə» — deyə fikirləşərək tez mətbəxə cumdu. Gördü oğlu mərci ilə düyünü bir — birinə qatıb, özü də oturub üstündə. Bİr azdan uşaq əlinə çəkic alaraq mebelə vurmağa başladı.Ana :
-Ay bala, məni öldürməkmi istəyirsən, adamı nə qədər hirsləndirmək olar? Mebeli qırdın.
— Mebeli düzəldirəm, ana, sınıb.

Ana çəkici təzəcə yerinə qoymuşdu ki, uşaq yan otağa keçib, stulu tərsinə çevirib, sürüməyə başladı.
— Stulu qoy yerinə, əlimə keçsən səni pis döyəcəm!
— Maşın sürürəm, sən də qoymursan,, elə bil polisdi.

Ana haldan düşmüşdü. Günün başa çatmasını arzulayırdı ki, uşaq yatsın, o da bir az dincəlsin. Gün ərzində nə qədər karvalol içərlər. Bir azdan rəfiqəsi onlara gəldi. Ana onu görcək dərdi açıldı.:
-Mən bunu gərək doğmazdım. 10 il ömrüm vardısa 5 il oldu. Həyatımı məhv edib, insan kimi yaşaya bilmirəm.
— Düzələr, elə demə, bizimki də elə idi.
— Hara düzəlir, 4 yaşın içindədi. Qozbeli qəbir düzəldər, bunun öhdəsindən qəbir də gəlməz.

Qonaq gələndən sonra uşaq özünü lap pis aparmağa başladı. İndi divanın başına çıxır və oradan da döşəməyə tullanırdı.
— Çətin uşaqdı, bir az döz, gələn il bir az böyüyər, yaxşı olar, inşallah.
— Demək asandı, bunu doğduğuma peşmanam.

Axşam oldu. Uşağı yatağına apardı:
— Tez ol, yat.
Uşaq:
— Ana, mənə nağıl danış. De «Canavar» nağılını.
— Nə nağıl, yat görüm, yorulmuşam, yatmağı da zülümdü, ay Allah.
Uşaq yatdı. " Şükür Allaha" — deyə düşündü." Camaat balasına laylay oxuyar, məndə səbir qoyub ki, buna nağıl danışım, ya laylay deyim"
Səhər uşaq yuxudan gec durdu. Ana yaxınlaşdı:
-Niyə durmursan?
— Yorulmuşam.
-İndi ki, oyandın? — ana fərqinə varmadı.

Gördü ki, uşaq yerindən tərpənmir. «Bu nədir?»- fikirləşərək çarpayıya yaxınlaşdı. Uşaq od tutub yanırdı. «Ola bilməz.» — ana səsləndi. Hərarəti 39 yarım idi. Nə lazım idisə elədi. Həkimi evə çağırdı. Boğazı qıpqırmızı idi. Həkim resept yazdı. Gün ərzində uşaq yataqdan durmadı. Ev üstünə gəlirdi. Sükütdan boğulurdu. " Bu nə səssizlikdi? Istəmirəm belə. Qoy balam səs — küy eləsin, dəcəllik etsin, amma belə hərəkətsiz uzanmasın" — o hıçqırmağa başladı. Çarpayıya yaxınlaşdı:
— Niyə ağlayırsan, ana.
— Ağlamıram, canın çoxmu ağrayır.
— Sümüklərim ağrayır. Ana, mənə " Canavar " nağılını danış.

Bu sözləri eşitcək, ana lap kövrəldi, göz yaşlarını saxlaya bilmədi. Dünən balasının xahişini yerə salmışdı, onun haqqında rəfiqəsinə nələr deməmişdi. Bəlkə " Onu doğduğuma peşmanam " — dediyinə Allah onu cəzalandırmışdı. Bu fikirlər onu qorxutdu. «Hər şeyə dözərəm, cəhənnəm olsun bu mebel, bu ev — eşik, onları birdə ala bilərəm, balama heç nə olmasın. » — deyə düşünərək, oğlu qorxmasın deyə tez özünü ələ aldı və " Canavar" nağılını danışmağa başladı. Balası yatdı, o necə də məsum idi. Birdən dünənki sözləri xatırladı. :" Camaat balasına laylay oxuyar, məndə səbir qoyub ki, buna nağıl danışım, ya laylay deyim" — " Görürsən,Allah adama necə səbir verir " — deyə düşündü.

loading...
(səs: 3)
Şərhlər:
Baxılıb: 2787
Geriyə
Hörmətli Qonaq, siz sayta qeydiyyatsız istifadəçi kimi daxil olmusunuz.
Saytda şərh yazmaq, xəbər göndərmək və eləcə də digər hüquqlardan istifadə edə bilmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyinizi məsləhət görürük.

Müzakirələr

Azərbaycanım

Xəbər lenti

Astrologiya

Ən çox oxunanlar

Səsvermə

Bəs sizin bürcünüz nədir?

Qoç
Buğa
Əkizlər
Xərçəng
Şir
Qız
Tərəzi
Əqrəb
Oxatan
Oğlaq
Dolça
Balıqlar

 
 

Qadın testləri

Aylıq arxiv

Facebook