Yara'na məlhəm (21-ci bölüm)

Müəllif: Lusi
Şərhlər: 7
Baxılıb: 3850
Səs ver:
(səs: 1)
Hər kəs, bir başqa cürə mübarizə apararaq həyatda qalmağa çalışır. Mənim mübarizəmdə hələ yeni başlayırdı. Dün gecə Sofiyanın hörüklərin açdıqdan sonra gözümə hec yuxu getməmişdi. Səhərə qədər onun, açıq saçlarını fikirləşmişdim. Onu hər düşünəndə üzümdə yaranan gülümsəməyə əngəl ola bilmirdim. O həyatıma işiq sacan günəşim idim. Onunla var oldum mən... Onunla öyrəndim həyatı. Həyatda, əsl yaşamağı... Həyatımı yalnız ona həsr etmək istəyirdim. Biz birlikdə hər şeyin öhdəsindən gələcəkdik. Məktəbin önünə gəlib Sofiyanın gəlməsini gözləyirdim indi. Uzaqdan onun gəldiyini gördükə ona tərəf yaxınlaşmağa başlayıb. "Salam gözəlliy"dedim acıq qoymuş saclarına baxaraq. Oda mənə gülümsünərək "Sənə salam xilaskar"dedi. O məni özünə xilaskar bilsədə, əslində olan onun mənim xilaskarım olması idi. Əllərini əllərimə alaraq ona baxıb adımmlamağa başladım. Birgə görsənməkdən qorxmurdum. Yavaş-yavaş irəllədikcə çox adamın gözü bizim üstümüzə idi. Qızların gözü bizim əlimizdə, oğlanların gözü isə Sofiyanın saçlarında idi. Bu saçlar belə çox gözəl görsənirdi. Hörüklü olanda da sevirdim, amma indi isə Sofiyanın özgüvəni artdı deyə sevinirdim. Amma oğlanlar bir az daha çox baxsalar gözlərindən ola bilərdilər! Sofiyanın sinifinin önünə çatdıqda "Mən sənə bir sey demeli idim. Amma gözəlliyini gördüm yadımdan çıxdı. Mən bu gündən işə başlayacam. Onun üçündə səni işdən ala bilməyəcəm axşamlar"dedim. Çətin bir sey deyildi, sadecə oxuyacaqdım onsuzda... "Nə işi? Mənim niyə ən son xəbərim olur həmişə hər şeydən?"deyib maraqlı gözlər ilə mənə baxdı."İşi dünən tapmışam. İş isə oxumaqdan ibarətdir. Mənim gözəl səsim var. Bir dostumun kafesində canlı çıxış edəcəm bundan sonra" dedim. Nə deyəcəyi çox maraqlı idi. "Sənin səsin varmış? Və mən bunu indi bilirəm. Sevindim sənin adına. Amma ailənlə aran düzəlməyib hə hələdə?" deyib baxışların məndən qaçırtdı. Ailə deyə bir şey qalmışdısa, düzələ bilərdi. Yoxsa mən o evə birdə qayıtmayacaqdım. Amma bir şey vardı əmim gildə də daha çox qalıb onlara narahatcılıq vermək istəmirdim. Rza belə düşündüyümü bilsə hər halda mənə küsərdi. "Bir gün sənin üçündə oxuyaram. Niyə məhz bu gün olmasın? Bizim usaqlar ilə birgə kafeyə gələrsiz. Sənin üçün uyğun olar? Ailəmlə aramda soyuq küləklər əsir hələki... Sən bunu düşünmə qaydasına düşəcək hər sey"dedim gülməyə çalışaraq. Qaydasına düşən bir seyə oxsamırdı. Özümə ev tapmağım daha məsləhətli olardı. "İş çıxışı sizinkilər, məni götürər bərabər gələrik o zaman"dedi. Bu əla olmuşdu.
Ona baxaraq oxumaq çox gözəl olacaqdı. Arada sırada orda çıxış edirdim. Məni azdan çoxdan tanıyırdılar. "Yaxşı onda müəllimdə gəlir. Sən sinifinə gir. Səni çox istəyirəm Sofiya"dedim özümə əngəl ola bilməyib. "Məndə səni çox istəyirəm"deyib sinifə daxil oldu.
Mən bu qızla nə edəcəkdim? Üzümdə yaranan gülüşü silib məndə sinifimə daxil oldum. Bu gün bütün zəngləri Sofiya ilə bərabər olmuşduq. Yaşadığımız həyatlardan danışıb gah üzülüb, gah gülümsəmişdik. Dərs çıxışı Sofiyanı kafeyə qoyduqdan sonra özümdə dostumun kafesinə gəlmişdim. Bir az vaxtımı burda öldürüb, 6 da çıxış edəcəkdim. Bu arada Rza ilə Sofiyanı götürməsi üçündə danışmışdım. Gitarist tanış idi deye onunla məşq edirdik. Daha dorğusu Sofiya üçün hazırladığım mahnı üçün hazırlıq edirdik. Saat 7 yə qalmışdı. Bir xeyli adam vardı... Bizə ayrılan səhnəyə çıxıb yavaş-yavaş oxumağa başlamışdım. Ətrafdakıların gözü məndə, mənim isə gözüm qapıda idi. Yaraşıqlı olunca qızların diqqətini çəkmək 1:0 udmaq demek idisə, səs oluncada 2:0 öndəsən demək idi. Qapıdan bizimkilərin gəldiyini görəndə gülümsədim. Sofiyanın üzündə gülücüklər vardı. O gülücüklərin səbəbi olmaq çox gözəl bir hiss idi. Boş olan masaların birinə kecdikdə, oxumağa ara verib onların yanına gəlib "Xoş gördük gənclik. Necəsiz?"dedim. "Təkcə bizi soruşursan ya Sofiyanı? Bizi soruşursansa biz yaxşıyıq. Nə əcəb səndən burda oxumaq falan?"dedi sözü uzatmadan Aysel. Bəzən həqiqətən Rza ilə Ayselin münasibətini anlamırdım. Yəni iki insan, ruh əkizi deməkdi niyə bir biri ilə belə məsələləri söhbət etmirdikərki? Yəni biz Sofiya ilə hər seydən, hər kəsdən söhbət açıb danışırdıq."Bildiyin kimi səsim gözəldi. Onun üçün insanları səsimdən məhrum etmək istəmədim. İndidə gedim mahnımı oxuyum" deyib Sofiyaya göz vuraraq yanlarından ayrılıb sənhəyə gəldim. Gitaristə işarə verib mikrafonu əlimə alaraq "Bu mahnı dünyanın ən gözəl yaşıl gözlüsünə gəlsin"dedim. Təbiki belə demeyim ilə bütün gözlər üstümə döndü. Boğazımı təmizləyərək "Tuğkan - küçük civcivim" mahnısını oxumağa başladım

"Her veda edişimde düşünürüm
Seni bidaha görememek var
Keşke kimsesiz kalsak heryerde biz olsak
Ama yine de seninleyken dünya bile dar
Yine seni düşünürken yağmur çiseledi
Nefesim ellerine hasret kalmış besbelli"

Nəqarət hissəsinə çatdıqda Sofiyaya baxdım. Oda gülümsənərək mənə baxırdı. Ən gözəl gözlər məni izləyirdi. Məndə ən gözəl gözlərə baxırdım

"Küçük civcivim, güzel kızım ... dünyam benim
Bunun adı aşksa eğer,
Bu aşk yalnızca sana değer,
Bu adam yalnızca sana boyun eğer.."

Mahnı bitdikdən sonra bir alqış səsi eşitdim. Sofiya idi... Onun alqış səsindən sonra ətrafdakılarda alqış çalmağa başladı. Mənim isə gözüm yalnız bir insanda idi.

Bölüm Sonu

Müəllif: Goncha
(səs: 1)
Şərhlər: 7
Baxılıb: 3850
Geriyə
Hörmətli Qonaq, saytda şərhləri oxumaq, şərh yazmaq, xəbər göndərmək üçün QEYDİYYATDAN keçməyiniz lazımdır.

İnformasiya

Qonaq qrupunda olanlar istifadəçilər bu xəbərə şərh əlavə edə bilməz.
Bölümlü Hekayələr

Müzakirələr

Bürclərlə BİZ

Xəbər lenti

Astrologiya

Ən çox oxunanlar

    Qadın testləri